Będzie pani pamiętać?

To przytrafiło się naprawdę. W kwietniu 2013 roku.

Byłam w odwiedzinach w łódzkim oratorium sióstr salezjanek, gdzie pracowałam niegdyś jako animator. Zabrałam ze sobą dzieci, bo skończył się już okres chorobowy. Zimą w oratorium wszyscy kaszleli lub pociągali nosami. Albo jedno i drugie.

Trafiłam do bawialni, w której bawiły się najmłodsze dzieci mieszkające z siostrami niejako na stałe. Najmłodszy chłopiec mógł mieć niecałe dwa lata. Były też maluchy w wieku 3-4-letnie, aż do siedmiolatków. Spodziewałam się chyba, że będą mnie trzymać na dystans, że będą tak nieufne, jak dzieci w klubiku przy pierwszym spotkaniu z panią prowadzącą. Tymczasem one natychmiast zaczęły pokazywać mnie i moim dzieciom-uwieszonym u moich nóg- wszystkie  zabawki, ciągnęły  każdy w swoją stronę, nawet ci najstarsi. Jedna rezolutna Wiktoria („jestem Wikusia!”), ok sześciu lat, zachwycała się, że mają parapety, a na nich stoją kwiatki.

Dzieci chętnie popisywały się przede mną i opiekunce ciężko było nad nimi zapanować. Zaśpiewałam z nimi piosenkę, porozmawiałam trochę i pozachwycałam jak należy.

Gdy dzieci poszły jeść podwieczorek, skorzystałam z okazji, by pójść porozmawiać z dawno nie widzianymi salezjankami. I nagle pojawił nowopoznany chłopiec z bawialni, który chwalił się wcześniej , że umie czytać, bo ma już siedem lat. Trzymał w rękach plastikowe, przeźroczyste pudełko od cukiernika a w nim ozdobę dziecięcego tortu.  Lukrowany samochodzik, róża i jakieś listki wycięte ze słodkiej masy, przytwierdzone do ozdobnego kółka.

-­ To dla pani.

– Dla mnie? Ojej dziękuję ci bardzo! – powiedziałam mocno zaskoczona.

­­­­-­ Rety, Mateusz, podarowałeś pani Agnieszce ozdobę ze swojego urodzinowego tortu!- zdumiała się jedna z sióstr.

– Mateusz miał ostatnio siódme urodziny i tort już dawno zjedzony. Ale ozdobę sobie zostawił ­- wyjaśniła siostra dyrektorka.

Niewysoki, krótko ostrzyżony chłopiec patrzył na mnie z dołu z jakimś ciepłym wyczekiwaniem w oczach. Niepewnie pochyliłam się, aby go przytulić. W mojej pracy rzadko tulę dopiero co poznane dzieci. Nie znają mnie i nie chcę stawiać ich w sytuacji fizycznego kontaktu z kimś obcym.

I tego zupełnie się nie spodziewałam- chłopiec przywarł do mnie z całych sił, owinął ręce wokół szyi i wtulił twarz w zagłębienie obojczyka. Zaskoczona zastygłam na chwilę w tym uścisku.

– Mateusz, to takie miłe, że podarowałeś mi swoją ozdobę – wymamrotałam z jego objęć. – I teraz przytulasz mnie tak mocno!

Wszystko trwało dłuższą chwilę i w końcu, chcąc nie chcąc, delikatnie wyswobodziłam się z jego ramion. Zapewniłam chłopca, że będę w domu smakować  tę słodką ozdobę razem z moim mężem i dziećmi, i będziemy wspominać  Mateusza, który skończył siedem lat i umie już czytać.

Mateusz zdobył zaufanie moich dzieci. poszły z nim same do bawialni. Tymczasem siostry wyjaśniły mi, że jest to bardzo zdolne dziecko, ale z powodu wyjątkowo trudnej sytuacji matki, jego przyszłość  wydaje się być przesądzona. Ta pewność trochę mnie niepokoiła, ale salezjanki widziały setki takich historii.

Gdy zabierałam moje dzieci z bawialni i żegnałam się ze wszystkimi, Mateusz odwrócił się od stołu, przy którym siedział i patrząc mi głęboko w oczy spytał cicho:

– Będzie pani pamiętać?

Oczywiście, Mateusz. Już zawsze.

Reklamy

2 uwagi do wpisu “Będzie pani pamiętać?

  1. Pamiętam to opowiadanie, słyszane wcześniej – każde takie spotkanie może zmienić nasz sposób widzenia świata i za każdym razem chciałbym wiedzieć co zrobić – by „zmieniło ich życie”, które wydaje się układać w „zły scenariusz”.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s